ميان آسمان و زمين ، نشانه‌هايى است [ از توحيد ، ربوبيّت و قدرت خدا ] براى گروهى كه مىانديشند . دل گفت مرا علم لدنى هوس است * تعليم كن اگر تو را دسترس است گفتم كه الف گفت دگر هيچ مگوى * در خانه اگر كس است يك حرف بس است ( سعدى ) براى كسى كه دنبال حقيقت است ، و عاشق سعادت ابدى ، و به راستى مىخواهد قلبش به نور ايمان روشن شود ، و به وظايف و مسؤوليت‌هايش گردن نهد ، از هر بابى يك واقعيت ، و از هر گلستانى يك گل بيشتر لازم نيست . اگر كسى در واقعيت‌هاى روشنى كه در آيهء بالا ذكر شده : آفرينش آسمان‌ها و زمين ، رفت و آمد شب و روز ، حركت كشتى بر روى آب به نفع انسان ، بارش باران ، زنده شدن زمين مرده ، پخش شدن اين همه موجودات زنده گوناگون ، وزش باد ، ابر مسخّر بين آسمان و زمين ، تفكّر و انديشه كند ، و تعقّل و دقت نمايد ، بدون ترديد آن نور مطلق ، و آن هستى بىنهايت در بىنهايت و آن علم و حكمت و رحمت را در ذات قلب خود حس خواهد كرد . انديشه در خلقت انسان پس از انديشه در واقعيّت‌هاى هستى نوبت به انديشه در خلقت خويش مىرسد : وَ فِى انْفُسِكُمْ افَلا تُبْصِرُونَ » « 1 » و [ نيز ] در وجود شما [ نشانه‌هايى است ] آيا نمىبينيد ؟ داستان خلقت انسان ، داستان اعجاب‌انگيز و شگفت‌آورى است .

--> ( 1 ) - ذاريات ( 51 ) : 21 .